Kaszer Menachem

Kaszer Menachem (1895 Warszawa – ?) – rabin i uczony. Studiował pod kierunkiem najwybitniejszych rabinów polskich. Założył jeszywę pod nazwą Mesiwta, która stała się największą w XX w. talmudyczną uczelnią w Warszawie. Wydawał czasopismo „Degel haTora” (hebr., „Chorągiew Tory”). W 1925, jako wysłannik Abrahama Mordechaja Altera, udał się do Palestyny i w Jerozolimie założył jeszywę Sfat Emes (hebr., Język Prawdy), którą kierował przez dwa lata. W 1939 osiadł na stałe w Stanach Zjednoczonych. Unikał zajmowania oficjalnych stanowisk, skupiając się na pracy naukowej. Główną część niezwykle bogatego dorobku Kaszera stanowią antologie tekstów, z komentarzami o charakterze encyklopedycznym. Zorganizował on także w 1950 Torah Shelemah Institute w Nowym Jorku i Jerozolimie, a od 1958 wydawał rocznik „Noam”. Głównymi jego dziełami są:Tora Szelema (t. 1-23, 1927-1969), poświęcona Torze i midraszom, za którą otrzymał Israel Prize w 1962; Gemara Szelema (1960); Hagada Szelema (1956). Kaszer był także współautorem podstawowego dla badań nad literaturą talmudyczną i rabiniczną dzieła Sarej ha-elef (1959), zawierającego listę książek autorów piszących w j. hebrajskim, którzy żyli w latach 500-1500.

Drukuj

Partnerzy

Goście Online

Odwiedza nas 55 gości oraz 0 użytkowników.

Statystyki

Odsłon artykułów:
3724779
UA-28053597-1