Wajsenberg Icie Majer

Wajsenberg Icie Majer (1881 Żelechów – 1938 Warszawa) – pisarz i dramaturg, krytyk, piszący w języku jidysz. Ukończył jedynie szkołę elementarną. Początkowo pracował jako rzemieślnik w Warszawie i Łodzi. Debiutował w 1904 w kręgu literackim I.L. Pereca opowiadaniami o życiu w sztetlu oraz powieścią Dor hojlech we-dor bo (jid., Pokolenie, które odchodzi, i pokolenie, które przychodzi, 1904) ukazującą relacje między ojcem-robotnikiem, a synem obserwującym, jak staje się on przedmiotem wyzysku. Za najlepszy utwór prozatorski Wajsenberga uchodzi A sztetl (1906), nowela opisująca konflikt pokoleń: starego, związanego z tradycją religijną, i młodego, kształtowanego przez wpływy Bundu i socjalistów. Wajsenberg wydawał w Warszawie pismo literackie w języku jidysz „Jidisze Zamlbicher” (1918-1919). Jako wydawca i krytyk wikłał się w głośne spory literackie, ale równocześnie skutecznie wspomagał młodych twórców związanych z naturalizmem (O. Warszawski, S. Horończyk). W okresie międzywojennym m.in. rozpoczął kampanię na rzecz popularyzacji pisowni jidysz według dialektu polskiego, zw. – od miejsca jego urodzenia – „żelechowską”. Dramaty Wajsenberga nie znalazły uznania, natomiast dużą popularnością cieszył się jego przekład na język jidysz Baśni z tysiąca i jednej nocy (t. 1-6, 1922).

Drukuj

Partnerzy

Goście Online

Odwiedza nas 91 gości oraz 0 użytkowników.

Statystyki

Odsłon artykułów:
3619319