Ziemba Menachem

Ziemba Menachem, zw. od nazwy dzielnicy Warszawy Menachemem Pragerem albo Gaonem z Warszawy (1883 Warszawa – 1943 tamże) – rabin, działacz Agudy, autor dzieł religijnych. Pochodził z ubogiej rodziny chasydzkiej. Był zwolennikiem cadyka z Góry Kalwarii. Uwolniony – dzięki ożenkowi – od kłopotów materialnych, całkowicie poświęcił się studiom. Po śmierci teścia (1917) próbował – bez powodzenia – prowadzić jego interesy. W 1935 został jednym z warszawskich rabinów. Studia prowadził wraz z niewielką grupą studentów. Dążył do połączenia dialektycznej metody analizy (wolnej od pilpulu), charakterystycznej dla tradycji Żydów polskich, z logiczno-analityczną, związaną z kręgami jeszyw litewskich. W okresie międzywojennym uważany był za jednego z najwybitniejszych myślicieli żydowskich w Polsce. Działał w Agudzie, m.in. jako sekretarz Moecet Gdolej haTora (Rada Rabinów, będąca najwyższym autorytetem w sprawach halachicznych). Był autorem licznych dzieł, m.in. Tosafot Chajim (1921), kompendium poświęconego trzydziestu dziewięciu rodzajom pracy, których wykonywanie jest zakazane w szabat; oraz laureatem nagrody Gminy Wyznaniowej Żydowskiej za rozprawę o Majmonidesie. Ogółem opublikował 20 prac, wiele innych pozostało w rękopisach (w tym cztery tomy responsów i liczący przeszło 1 tys. stron komentarz do Talmudu Jerozolimskiego). Od 1930 współpracował z „Degel haTora”, czasopismem wydawanym przez rabina M. Kaszera, a po wyjeździe tegoż do Stanów Zjednoczonych był wydawcą dwóch ostatnich numerów pisma. Pragnąc pozostać w Warszawie, niedaleko swego cadyka, nie przyjął proponowanego mu stanowiska rabina w Jerozolimie. Podczas II wojny światowej w getcie warszawskim był członkiem rabinatu. Odrzucił propozycję pomocy w uratowaniu się z getta w ostatnim okresie jego istnienia.

Drukuj

Partnerzy

Goście Online

Odwiedza nas 87 gości oraz 0 użytkowników.

Statystyki

Odsłon artykułów:
3575647